Regelmatig zie ik hem liggen, langs de snelweg: één eenzame schoen. Nooit een paar, altijd maar één. Elke keer vraag ik me af wat daar toch gebeurd is. Dat beeld liet me niet los, mijn hersencellen moesten er iets mee doen. Et Voila.
De Doodloper
Een rit zonder bestemming, een beweging die niet meer kan stoppen. Totdat er iets uitvliegt, iets eenzaams, iets nutteloos op zichzelf. Het is het moment waarop alles onherroepelijk breekt. Een keuze, een leven, een weg die niet meer terug te gaan is.
Bij daglicht ligt het daar, op het asfalt, als een stille getuige. De rit is voorbij. De weg terug bestaat niet. Alleen dit blijft achter, als een teken van het einde, een doodloper die niet meer verder kan, maar wiens verhaal voor altijd in de weg ligt.