Ze voedt, biedt vruchtbare grond en zuiver water om te groeien. Haar principes zitten diep, onwrikbaar in de hevigste stormen. Ze geeft, niet uit plicht, maar uit een liefde die eindeloos stroomt als een bron. Ze is een moeder, niet alleen voor wie haar eert, maar voor iedereen die leeft en ademt door haar zorg.
Terwijl zij onderhoudt, wordt haar stem gesmoord door een wereld die macht, status en rijkdom aanbidt. Het patriarchaat bouwt torens naar de hemel, terwijl de wortels van het leven eronder langzaam verwelken. Het wezen van het bestaan lekt weg, geofferd voor winst, verspild aan leegte.
Maar er komt een moment waarop zij ziet hoe haar zorg verdwijnt in een bodemloze put. Wanneer hebzucht en ego de balans verstoren, wanneer materiële waarde zwaarder weegt dan wederkerigheid. Wanneer haar aarde wordt geplunderd, haar water vergiftigd, haar lucht verstikt. Dan zal haar geduld breken. Niet als smeekbede, maar als een oerkracht die niet langer genegeerd kan worden. Zonder aarzeling zal ze haar heetste vuur en wildste wateren loslaten.
Niet uit wraak, maar als een laatste, meedogenloze correctie. Omdat haar taak erop zit. Omdat zij klaar is. Niet langer bereid om te dragen wat haar wordt ontnomen.
Reactie plaatsen
Reacties