Ode aan de vrouwtjes die onvermoeibaar doorwerkt, die bergen verzet zonder tromgeroffel, niet voor applaus, niet voor erkenning, niet voor een titel of een troon. Maar omdat het moet. Omdat het klopt. Omdat ze weet dat haar handen, haar hart, haar wil de wereld een stukje beter maken. Niet persé voor zichzelf, maar voor ons allemaal.

Zij is de onzichtbare spil, de stille motor, de kracht die draagt zonder te buigen, die bouwt zonder te eisen, die geeft zonder te tellen.

En ze is onvervangbaar.